Even voorstellen

Antares onder zeil2Wij zijn Hedda Visser en Walewijn de Vaal, beide eind dertig, en hebben een zoontje Quirijn, 3 jaar oud. Sinds 2010 zijn wij eigenaar van een Trintella 38, Antares. Fanatieke Hemelvaartbijeenkomst bezoekers binnen de Trintella Vriendenkring kennen het schip ongetwijfeld, de vorige eigenaren Jasper en Astrid voeren er de wereld mee rond en hebben daarover een presentatie gegeven tijdens het Hemelvaartweekend 2012.  Wij zijn TVK lid sinds 2010, maar omdat we nog vele andere (nautische) lidmaatschappen hebben, heeft u ons op een TVK bijeenkomst nog nooit gezien.

Hoewel wij Antares graag voor een tweede keer de wereld rond zouden willen sturen, zijn onze plannen wat minder ambitieus. Wij zijn van plan een ‘rondje Atlantic te doen’, zoals dat in zeilersmond zo mooi heet. Wij ervaren het echter allesbehalve een ‘rondje’. Bij een rondje denk ik eerder aan Pampus, of Tiengemeten. Noord Holland misschien. Maar de Atlantische Oceaan? Niet echt iets dat je op een namiddag even doet. Wij hebben er daarom twee jaar voor uitgetrokken.

Vertrek

Op een regendag begin juli vertrekken we vanuit onze thuishaven, Watersportvereniging Bruynzeel aan het Noordzeekanaal in Zaandam.  Er gaan seizoenen voorbij dat we geen enkele Trintella 38 tegenkomen, maar nu groeten we op weg naar de sluis in IJmuiden maar liefst twee andere Trintella 38’s. Alsof haar soortgenoten Antares een goede reis komen wensen. Zouden onze schepen in stilte met elkaar praten? Onze reis naar Brest is pittig. Tussen de harde zuidwestenwinden door varen we in verschillende dagetappes zuidwaarts. Af en toe komen we de Trintella 44 ‘Rogue’ tegen, eigenaar Leon en vriendin Lotte zijn ook vertrokken voor een Rondje Atlantic. In Boulogne sur Mer liggen we dagen vast vanwege de zuidwestenwinden en varen in een windloos etmaal op de motor 140 mijl naar Cherbourg.  Voor anker onder de rotsen van Guernsey hebben we voor het eerst het gevoel dat we echt op reis zijn. Als de avond valt en de speedboten en waterscooters van de locals naar de haven terug zijn, genieten wij in stilte van een avond vol sterren.

Golf van Biskaje

Via Treguier en L’Aber Wrach aan de Noord Bretonse kust komen we in Camaret sur Mer. Daar wachten we op stabiel weer om de Golf van Biskaje over te steken. We zijn zenuwachtig. We hebben regelmatig een nacht doorgevaren, maar meer nachten achtereen nog niet. En tja, voor veel vertrekkers en ook voor ons is de Golf van Biskaje een eerste mijlpaal. In alle jaren van voorbereiding wordt die Golf steeds groter, spannender en onneembaarder en nu we een aantal dagen moeten wachten, stijgt de spanning. Waarom wilden wij zo nodig op reis? Waarom niet gewoon met een tentje op vakantie in Frankrijk?

Na een periode zuidwestenwind ontstaat een situatie met noordelijke winden en daarvan maken we gebruik als we eind juli uit Camaret vertrekken. Een uur na vertrek zwemmen er tot groot genoegen van Quirijn dolfijnen naast de boot. We varen met halve wind de nacht in terwijl de windpilot de boot op koers houdt. De volgende ochtend is het gedaan met de wind, maar de deining zorgt voor een hobbelige zee. Een etmaal lang staat de motor rustig bij en gedurende onze tweede nacht op zee kunnen we weer zeilen. Halverwege onze derde dag zien we in de verte wolkenvelden die lijken op bergen. We kijken nog een keer en dan met de verrekijker. Ja! Land in zicht! We zijn helemaal in onze nopjes, maar de gps wijst ons erop dat we nog zeker zestig mijl te gaan hebben tot A Coruna. Gedurende de dag varen we verder met aan bakboord het Spaanse vasteland. Om 23 uur leggen we aan in A Coruna, moe maar voldaan na onze eerste meerdaagse tocht op zee.

Spaanse Ria’s

Waarom is dit gebied, de Spaanse Ria’s, zo onbekend en onbemind onder Nederlandse zeilers? Dat vragen we ons af terwijl we vol verbazing de ene na de andere prachtig beschutte ankerplek bezoeken in Ria de Muros, Ria de Arousa en Ria de Vigo. Een geweldig gebied, waar we ons zeker maanden zouden kunnen vermaken. Mooie ankerbaaien wisselen af met aantrekkelijke dorpjes en steden. Met de heerlijke Spaanse tapas en wijnen als verbindende factor. Vanuit Villagarcia gaan we een dagje met de trein naar de bedevaartsplaats Santiago de Compostella waar we op het plein voor de kathedraal de emotie aanschouwen van de pelgrims die na een weken of maandenlange wandeling hun einddoel bereiken.

Voor de Spaanse Ria’s ligt een aantal eilanden die behoren tot een natuurreservaat. Het is verplicht om vooraf vergunning aan te vragen (www.iatlanticas.es) en daarna kun je je via de website aanmelden waarna je drie nachten mag ankeren bij de eilanden. Wij ankeren bij de eilanden ‘Cies’ en ‘Ons’ en maken lange wandelingen over deze eilanden.

De Spaanse Ria’s hebben ons hart gestolen en wij zouden er best langer willen blijven, zoals de bemanning van de Trintella 44 ‘Noorderzon’ doet.  Wij komen Klaas en Carla van de Noorderzon tegen in Vigo en zij nodigen ons hartelijk uit aan boord van hun prachtig ingetimmerde T44.  Overigens komen we onderweg vaker Trintella’s tegen. Twee Trintella 44’s en een Trintella 49A varend onder Engelse vlag en in Portimao een Trintella IV onder Engelse vlag die – u voelt hem al aankomen- natuurlijk een Victory 40 blijkt te zijn.

Hoe dan ook, wij raden u aan om eens naar Galicië te zeilen en daar te genieten van de prachtige Ria’s! Er zijn genoeg mogelijkheden om de boot in de Ria’s te laten overwinteren, dus u hoeft niet in een seizoen op en neer.

Portugese Zuid

Wij zijn inmiddels in de Algarve. Van de beloofde en beroemde ‘Portugese Noord’, de wind die altijd uit noordelijke richting waait, hebben we niets gemerkt. Het Azorenhoog was dit jaar september een Azorenlaag, met als consequentie hardnekkige zuidenwinden.  Dat betekende motoren op redelijk windloze dagen en als het te hard waaide afwachten in de havens.  Dat was geen straf, we genoten van de ongepolijste, ruwe stad Porto en natuurlijk ook van Lissabon.  Na Lissabon konden we zowaar weer zeilen, eerst hoog een de wind en later halve wind naar Kaap San Vicente, de zuidwestpunt van Portugal. Na deze kaap varen we de Algarve binnen waar de temperatuur van water en lucht een stuk hoger ligt.

Nadere kennismaking met Antares

In Portimao liggen we momenteel voor anker en wachten op bezoek uit Nederland. Een mooi moment om u even wat meer te vertellen over onze Antares. Zij heeft bouwnummer 1003. Zijn er TVK leden met bouwnummers die in de buurt van ons nummer liggen? We zouden het leuk vinden om dat te horen, bijvoorbeeld via een bericht op het gastenboek van ons weblog. Omdat Antares al eerder een lange reis maakte, beschikte zij over onder andere zonnepanelen, bimini, een windpilot windvaanstuurinrichting en SSB installatie. De periode vanaf 2010 gebruikten wij om onze Trintella helemaal in de vingers te krijgen. Ik wil een schip door en door kennen voordat ik voldoende vertrouwen heb om een lange reis te maken.

Het voert te ver om alle aanpassingen en verbeteringen te noemen, ik pak er een aantal uit. De oude Perkins 4108 vervingen we door een nieuwe Yanmar. Eerst hebben we de motorruimte opnieuw geschilderd en het is nog steeds een plezier om de motorruimte zo schoon te hebben. Vervolgens schilderden we ook de romp, opbouw en kuip in drie lagen tweecomponentenlak. Evenals alle polyester onder de vloerdelen. Onze Antares heeft een groot deel van haar leven in de Middellandse Zee doorgebracht en de coating was daardoor dun en vaal geworden. De elektra hebben we opgeschoond, deels vernieuwd en alles minutieus in kaart gebracht, alle afsluiters en huiddoorvoeren vernieuwd, verstaging, zeilen en accu’s vervangen, een dekluik en twee rompramen laten vervangen, hier en daar wat extra (boeken)planken gemaakt, … en… ach, u kent dat wel, zo nog een heleboel groots en kleins meer.

Wat rest, is een schip waar we uitermate tevreden over zijn. Wat een fijn schip is zo’n Trintella 38. Niet snel, wel robuust, toegankelijk, vertrouwd en ruim. Het past ons prima.

 ZUIDWAARTS

Een jaar is verstreken sinds we met onze Trintella 38 'Antares' de Watersportvereniging Bruynzeel in Zaandam verlieten. Voor een reis van minimaal een jaar. Dat jaar is voorbij, maar wij zijn nog niet thuis. Sterker, we zijn verder van huis dan ooit. In de Algarve laten we eind 2014 de Middellandse Zee letterlijk links liggen en koersen zuidwaarts naar Marokko. Met enige twijfel, dat wel. We vinden het lastig om het Europese vasteland los te laten met het vooruitzicht van lange trajecten voor de boeg. De ruim vierhonderd mijl naar Agadir in Marokko verloopt echter rustig, alhoewel onze Neco stuurautomaat het na honderd mijl begeeft. Dat brengt ons weer aan het twijfelen. Toch maar naar de Middellandse Zee dan? Gelukkig komt er vrij snel daarna wat wind, waardoor de Windpilot windvaanstuurinrichting het stuurwerk kan doen.

SNEEUW

Antares navigatieVan de Canarische eilanden hadden we geen hoge verwachtingen. We kenden alleen de plaatjes met lange rijen hotels langs volle stranden. We zijn dan ook aangenaam verrast door de mooie landschappen en afwisselende natuur. Vooral Tenerife maakt indruk. 'Kijk Waal, daar ligt sneeuw! We varen gewoon met uitzicht op de sneeuw'. Het is de top van El Teide, de vulkaan op Tenerife, die het grootste deel van het jaar met sneeuw bedekt is. Het is de eerste keer dat wij in T-shirt zeilen met uitzicht op een besneeuwde bergtop.

ROLLEN OP DE KAPTAFEL

Voor een korte broek is het echter te koud en dat zal nog bijna 2500 mijl zo blijven totdat we, via een tussenstop in Mindelo op de Kaap Verden, Suriname naderen. Zo'n oceaanoversteek is voor veel zeilers een droom, maar niet voor ons. Klinkt dat gek? Het eeuwige geslinger op de oceaandeining in combinatie met windgolven maken ons leven aan boord oncomfortabel. Acht dagen na Mindelo neemt de wind flink toe en bouwen de golven op. Terwijl ik mij met kussens schrap zet in de achterkajuit, denk ik aan de jaren '70 brochure van de T38; een blonde dame borstelt haar lokken, zittend op een krukje aan de kaptafel in de achterhut. Wij hebben geen kaptafel, het bed van Antares loopt van bakboord naar stuurboord door. Dat is een zegen onder deze omstandigheden, waarin overdwars liggen de enige manier is om te slapen.

We zien de oceaan oversteek als noodzakelijk kwaad om nieuwe (vaar)gebieden te bezoeken, in tegenstelling tot het extra bemanningslid dat met ons meevaart van de Canaries tot Suriname. Deze buurman uit onze thuishaven voer in de jaren '80 al eens met een Trintella 38 van Nederland naar Lissabon en toen wij vijf jaar geleden Antares kochten, prees hij ons dan ook met onze keuze. Voor hem komt met de Atlantische oversteek een droom uit.

EXPEDITIE

We blijven bijna drie maanden in Suriname. 'Gaat u wandelen?' vraagt de pompbediende als wij de tank van onze huurauto volgooien. 'Wandelen' doe je in Suriname met de auto. Wij maken diverse uitstapjes naar de binnenlanden van Suriname en varen samen met twee andere zeilboten de Commewijne- en Cotticarivier op. In het oktober nummer van maandblad Zeilen (2015) stond een artikel over deze tocht. We kronkelen bijna honderd mijl het oerwoud in en ankeren bij dorpen waar de bevolking nog grotendeels leeft zoals zij dat al honderden jaren doet. Men jaagt op dieren in het bos, vaart in een korjaal (uitgeholde boomstam) op de rivier en gebruikt de rivier als wasplaats voor eten, kleding en zichzelf. Zoals de traditie voorschrijft vragen wij de dorpsoudste toestemming om te ankeren en het dorp te bezoeken. Het gebeurt niet vaak dat hier zeilboten komen; de dorpen die we passeren lopen uit om de drie zeilboten te zien en we zwaaien over en weer. Daardoor voelen het alsof we op expeditie zijn. De dorpelingen nemen foto's van ons met hun smartphones. Hoewel zij ver van de bewoonde wereld leven, gaan kennelijk niet alle moderniteiten aan hen voorbij.

VERGETEN TRINTELLA

Het eerste half jaar van onze zeilreis kwamen we regelmatig andere Trintella's tegen. Een enkele Nederlander, verder Engelsen. Op de Canarische eilanden zagen we twee 44's onder Engelse vlag, op weg naar de Carieb. Daarna wordt het stil. Hoewel? 'Waal, ligt daar een Trintella' vraagt Hedda regelmatig als we een baai binnenvaren. 'Nee, dat is een Hallberg Rassy' kan ik dan antwoorden, bijna zonder te kijken. Want Trintella's komen we niet meer tegen. Pas een half jaar na de Canaries spotten we er weer een. Een vergeten Trintella 38 op een afgelegen veldje in Chaguaramas op Trinidad. We zien scheepsnaam noch plaatsnaam op de grauw uitgeslagen romp van de 38. Het dek is groen van het mos, de windvaanstuurinrichting hangt er verloren bij.

ONDERHOUDSPARADIJS

Chaguaramas is een waar paradijs voor boot onderhoud. De werven liggen schouder aan schouder en overal zijn watersportwinkels en bedrijfjes die alles kunnen maken of leveren wat je maar wenst. Wij zetten Antares een week op de kant en vervangen onder meer de 37 jaar oude plexiglas rompramen. Het is lekker klussen in deze tropische omstandigheden. Waar we in Nederland met verkleumde handen antifouling rollen, zetten we hier 's ochtends half zeven in tropische koelte de eerste streep op het onderwaterschip en zijn klaar voordat de zon te sterk schijnt. Een airconditioning op dek blaast koele lucht door het voorluik naar binnen. Is buiten klussen te warm, dan is er binnen altijd wel wat te doen.Antares bemanning2

Zoals onze oude Big Ben kompassen verwijderen. Tijdens de Atlantische oversteek sneuvelden beide kompassen. Daar waren wij overigens niet rouwig om. Die dingen priemden altijd in je rug als je in de kuip tegen de kajuitopbouw zat. Is dat een Trintella ding? Of specifiek aan ons exemplaar? Ik upgrade de behuizing naar patrijspoorten en we plaatsen een nieuw kompas boven het schuifluik. De afgelopen maanden moesten we het zonder kompassen doen, maar ach, wie maalt daar om met vijf GPS-en en een peilkompas aan boord? Tijden zijn verandert sinds de tewaterlating van onze Trintella in 1978.

Na het orkaanseizoen hopen we de eilanden van de oost Carieb te bezoeken. Vanuit Grenada snuffelden we al even aan het blauwe heldere water van de Tobago Cays waar we zwommen tussen roggen en schildpadden. De komende maanden hopen we eilanden als Sint Lucia, Martinique, Guadaloupe en Sint Maarten te bezoeken. Eigenlijk willen we ook nog naar Cuba. En... Ach, er is zo veel te zien. We zijn, kortom, nog lang niet thuis.

 Wij zijn te volgen op www.antaresopreis.blogspot.nl